Grillige nachtmerrie

Ik had eigenlijk als kind moeten beginnen met een sport die bij me past. Dat je meteen wist: ik heb alle tijd om hier goed in te worden en ik vind het nog leuk ook. Dan was ik vast een trouw clublid geworden. En vrijwilliger voor elke bardienst. Nu ben ik de nachtmerrie van elke sportvereniging.

Prinsesserig
Maar ik begon dan ook met meidensporten zoals turnen en jazzballet. Niemand die van tevoren checkte of ik mijn benen in mijn nek kon leggen. Of mijn tenen aan kon raken met gestrekte benen. Nee, ik had er zo lang om gezeurd dat ik er maar gewoon het beste van moest maken. En dat ging niet echt van een leien dakje. Lenigheid, niet geheel onnodig, is niet een van mijn sterke kanten. En die balletmeisjes zijn wel erg prinsesserig, dus dat hielp ook niet mee.
Natuurlijk zat ik als kind ook op zwemles. Dat vond ik ook echt erg leuk en ik was er zelfs best goed in. Maar ja, na een diplomaatje of vier kun je gewoon zwemmen. En hóef je niet meer naar zwemles. Dus hop, d’r af.

De wal en het schip
Op de middelbare school was het tijd om iets nieuws te proberen. En dus ging ik basketballen. Een sport die goed bij me paste: gezellig, fanatiek en stoer. Het enige nadeel was dat ik met mijn veertien jaar tussen de wal en het schip viel. Ik hoorde niet meer bij de passarellen, maar ook nog niet echt bij de kadetten. In het jonge team was ik te goed en waren de wedstrijden saai. In het oude team zaten stoere meiden die veel beter en meer ervaren waren dan ik. Die bovendien al uitgingen, jongens versierden en bier dronken. Ik had een sport gevonden, maar was er niet thuis.

Iets met muziek
Toen mijn schoolprestaties wel een oppepper konden gebruiken, stopte ik met basketball. Eigenlijk met sporten in het algemeen. Want stappen, shoppen, studeren en hangen met vrienden nam alle tijd die ik had in beslag. En voor mijn figuur was het nog niet nodig. Zolang ik in de lengte groeide, groeide ik niet in de breedte.
Dat hield helaas wel een keer op en dus ging ik op zoek naar een nieuwe sport. Die moest inmiddels aan heel wat eisen voldoen: weinig tijdsinvestering, flexibele tijden, hip, iets met muziek waar ik en mijn vriendinnen naar toe konden gaan.

Trouwe stepper
Het werd steps. Eigenlijk een heel idiote sport. Je stapt op een bankje, op de maat van de muziek. Je zwaait wat met je armen, terwijl de instructrice schreeuwt dat het tempo echt omhoog moet. En je stapt het bankje weer af, draait een rondje en springt met twee benen tegelijk weer achterstevoren op het bankje. Maar steps voldeed aan al mijn eisen. En het is lekker anoniem. Geen zin? Niemand die je mist.
Ik step al jaren, bij verschillende sportscholen. Maar een trouwe stepper ben ik niet. Ik ken geen enkele naam van een medestepper. Ik kom soms aan bij de zaal, blijkt het herfstvakantie te zijn. Ik let niet op, ben niet betrokken en stiekem kom ik wel eens niet.

Waarom ben ik toch niet op mijn derde op de tennisbaan gedropt en nooit meer opgehaald? Dan was ik vast het clublid geworden waar u van droomt.